Spaghetti Polognese

SPAGHETTI POLOGNESE – Art Exhibition

BEAUTIFUL POLISH BIKERS is a group of 6 independent Polish individuals living temporarily in Cyprus and working in different areas of art. Together with STOA AESCHYLOU and a respected performer from Poland invited especially for this occasion, they have prepared a project titled SPAGHETTI POLOGNESE. Over 2 beautiful evenings (1& 2 March 2010) you will have opportunity to see the product of their collaboration: paintings by Maya Sikorska, telephotography by Anna Citak and Magdalena Piekarz, film by Ewa Musialik, lamp sculpture by Gabriel Obolewicz and a butoh performance by Pawel Dudzinski. After the event BEAUTIFUL POLISH BIKERS invite you to a party with successful Polish DJ Edee Dee - place TBA.

Exhibition opens on Monday, March 01 at 20.00

MAJA SIKORSKA

1. Maja Sikorska, Paintings - Memory Portraits

www.mayasikorska.com

Painter, photographer, graphic and graphic designer. Currently living and working in the more forgiving weather conditions of Cyprus since graduating from The Academy of Fine Arts in Krakow (Poland) in 2008, she has been an active artist with many exhibitions.

"Memory Portraits" is a series of 9 oil paintings painted in 2008 and 2009.

“Composite sketches” or memory portraits are very interesting from a psychological point of view. What we memorize; how we recall things; why we recall this as opposed to that; why this way; was it like this; is it really like that? While painting, I initially concentrated on re-creating a close-to-real image of a human being along with surrounding aura, mood or atmosphere which accompany my idea of that person. What I think is quite natural, while writing about it is indeed trivial. I used my memory and emotional resources, however, with time, memory quickly became an insufficient guide to me. While trying to re-create not only an image kept in my memory but something more complete – a past experience, something ephemeral and without shape – apart from things I remembered and things I knew, I quickly started to utilize something which was always inside of me: a feeling. Then, the art of painting became a contemplation of the experience where form/shape does not determine the objectively defining frames anymore.

ANNA CITAK, MAGDALENA PIEKARZ

2. Anna Maria Citak, Magdalena Piekarz, Telephotography – The am project

http://www.wix.com/amprojectdublin/am-project

Two architects from Poland who graduated from Krakow University of Technology and living in Cyprus since January 2009. Apart from architecture, they’ve been always strangely attracted to photography, seeing it as a form of communication.

The am project is a visual dialogue between Magdalena and Anna. Forty pairs of pictures represent morning moments captured and sent via MMS before everyday rush. Using their phone cameras they created a visual diary of 2 months of their daily lives. Pictures were taken during May and June 2008 in Dublin, Paris, Santander and Krakow.

PAWEL DUDZINSKI

3. Paweł Dudziński, Butoh performance (modern Japanese dance)

http://www.youtube.com/watch?v=E4JiXt3Eq7g

66 year old dancer, sculptor and a founder of "Performer Theater" where butoh has a central role. Butoh is a modern Japanese dance traditionally performed in white body makeup with slow hyper–controlled motion. Learning from such masters as Tatsumi Hijikata and Kazuo Ohno, Dudziński has developed his own way of performing butoh.

Dudzinski, in his artistic research, is without a doubt one of the greatest performers and innovators of modern art. He leaves behind the previous tradition of the dance of darkness "ankoku butoh" and moves towards the light.

from Wikipedia:

Butoh (舞踏, Butō) is the collective name for a diverse range of activities, techniques and motivations for dance, performance, or movement inspired by the Ankoku-Butoh (暗黒舞踏, ankoku butō) movement. It typically involves playful and grotesque imagery, taboo topics, extreme or absurd environments, and is traditionally "performed" in white-body makeup with slow hyper-controlled motion, with or without an audience. But there is no set style, and it may be purely conceptual with no movement at all. Its origins have been attributed to Japanese dance legends Tatsumi Hijikata and Kazuo Ohno.

EWA MUSIALIK

4. Ewa Musialik, Film – The World Is My Home

10 minutes, Poland, 2008, Colour, Director: Ewa Musialik, Weronika Bien

http://www.youtube.com/watch?v=G-LNc4BBT1Q

Architect, interior designer and initiator of MUCK-IN Foundation. Graduated from Krakow University of Technology and The Academy of Fine Arts. She is married to architecture but for many years she has been having an affair with film. One of the results of this is a short documentary she made with Weronika Bień for Polish TV titled ‘The World Is My Home’.

The movie is about Adam Chałupski, a young polish man who was living an ordinary life when one day he decided to change everything and cycle alone to India. The film is a collage of his photographs taken during the trip and an interview with him which was made after his return to Poland.

GABRIEL OBOLEWICZ

5. Gabriel Obolewicz – “Cloud Lamp” 200 x 120 x 50 cm

Trained as an architect, his secret passion has always been boxes, containers and things to fill or to empty. One evening, drinking wine from a plastic cup, he was repeatedly blinded by a bare bulb hanging from the ceiling. "Eureka!"- he shouted! And from then on, we can marvel at how this brilliant idea materialized as sculpture and light.

Developing the idea of low-tech and digital fabrication, using simple and commonly found elements like plastic cups, he was interested in what we can design by repeating small elements. In nature there are many such examples, such as a huge shoal of fish deterring predators by creating from itself new intimidating forms. Even looking on how our world is built, matter it’s a structure of atoms. Cloud lamp is a synthesis of physical phenomena to form.

GRZEGORZ WILK

6. Grzegorz Wilk, Film – “Flaneur”

Grzegorz Wilk was born in 1980 in Krakow, and graduated in architecture from Technical University of Krakow in 1982. After spending almost 3 years in Walled Lefkosia from 2007, he is now living with his mother in a one-bedroom apartment and drives a Fiat Panda. He grew up in an area that was considered a suburb of both Krakow and Nowa Huta (which was a brand new socialist city built from scratch in the 1950s in opposition to the conservative, historical atmosphere of old Krakow). This background has formed a human with a specific sense of perception, interested in discreet exploring and observing people in urban spaces using bicycle and camera.

A video project made in January 2008 in collaboration with Adam Chałupski, this was an attempt to experience the space of Ledra street as it was originally created without any political or social obstacles. The aim was to create a flaneur effect by riding on a tricycle with a specially stabilized video camera through the street like there was no disrupting border wall.

from Wikipedia:

Flâneur comes from the French masculine noun which has the basic meanings of "stroller", "lounger", "saunterer", "loafer"—which itself comes from the French verb flâner, which means "to stroll". Charles Baudelaire developed a derived meaning of flâneur—that of "a person who walks the city in order to experience it".

The concept of the flâneur has also become meaningful in architecture and urban planning describing those who are indirectly and unintentionally affected by a particular design they experience only in passing.

Around

AROUND

Rémy Rivoire

Artiste plasticien

Vit et travaille à Marseille

Ο καλλιτέχνης Rémy Rivoire παρουσιάζει το πρόγραμμα AROUND που επιχειρεί μέσω μιας σειράς από residencies και εκθέσεις σε πολλές μεσογειακές πόλεις (Αλγέρι, Κάιρο, Βηρυτός, Κωνσταντινούπολη, Αθήνα, Lubjiana, Λευκωσία) να διεξάγει τον διάλογο σχετικά με τις τοπικές πολιτιστικές και πολιτικές ανησυχίες. Το τοπίο, η ιστορία, τα γεωπολιτικά στοιχεία της κάθε πόλης και η πολιτική χαρακτηρίζουν τις μετακινήσεις του καλλιτέχνη.

Ο καλλιτέχνης συμμετείχε στο εργαστήριο Noise Crossings της εικαστικής ομάδας Noise of Coinsidence το 2004 και επιστρέφει στην Κύπρο για να μελετήσει τα «φαινομενικά» σύνορα του νησιού, την «πράσινη γραμμή» και την περιοχή της Αμμοχώστου (Βαρώσι).

Ο Rémy Rivoire θα παρουσιάσει μια εγκατάσταση στον χώρο της Στοάς Αισχύλου το Παρασκευή 12/2/2010 και η έκθεση θα διαρκέσει εώς τις 21 του ίδιου μήνα. Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν η ώρα 20:00.

Παράλληλα θα παρουσιάζεται η δουλειά των καλλιτεχνών Ελένης Σκουλιά και Μαίρης Χριστοδούλου με τίτλο «ήχος ή/και εικόνα», που πραγματεύεται την αποσύνδεση του ήχου από την εικόνα. Θα είναι μια διαδικασία κατασκευής δύο οθονών προβολής σε σχήμα παρενθέσεων και θα αποτελέσει ένα live performance που θα συνυπάρξει για μια εβδομάδα με τη δουλειά του καλλιτέχνη Remy Rivoire στον εκθεσιακό χώρο της 'Στοάς Αισχύλου'.

The artist Rémy Rivoire presents the program AROUND which attempts, through a series of residencies and exhibitions in many Mediterranean cities (Algiers, Cairo, Beirut, Istanbul, Athens, Lubjiana, Nicosia), to conduct a dialogue on local, cultural and political concerns. The scenery, history, geopolitical aspects of each city and the politics that characterize the movement of the artist.
The artist participated in the workshop of artistic Noise Crossings Group Noise of Coinsidence in 2004 and returned to Cyprus to study the "phenomenon" of the island borders, the Green Line and the area of Famagusta (Varosha).
The artist Rémy Rivoire will present an installation at the Stoa Aeschylou on Friday, 12/2/2010 and the exhibition will be open for the public until the 21st of the same month. The opening will take place and at 20:00.
The work of the artists Eleni Skoula and Mary Katharine Christodoulou with the title "sound and / or picture'' will also be presented. The work deals with the decoupling of sound from image. It will be a process of constructing two projection screens shaped like brackets and will take place as a live performance that will coexist for a week with the work of the artist Remy Rivoire at Stoa Aeschylou.

Do it Yourself

“Do It Yourself”

Η παράσταση επιχειρεί μια κινησιακή-εικαστική πραγματεία πάνω στην απουσία υπόστασης. Πραγματεύεται την έννοια της απουσίας υπόστασης, αναπαριστώντας μια διαδικασία εξόδου από τον Εαυτό και επανεμφάνισης του. Εξετάζει την ανυπαρξία ως εναντιομέρεια του εαυτού και συνάμα κατάργησή του. Ένα εγχείρημα αυτοματαίωσης-επιστροφής, μια τοπολογία του μηδενός. Μια διαδραστική δουλειά όπου πραγματικό και φανταστικό συνυπάρχουν καθώς το ψηφιακό σώμα αλληλεπιδρά με τον performer όχι μόνο ως απλή αντανάκλασή του αλλά και ως alter-ego του. (Η παράσταση παρουσιάστηκε στο 1^ο Φεστιβάλ Χορού, Κίνησης & Παραστατικών Τεχνών «No... Body» τον Νοέμβριο στο θέατρο Παλλάς στη Λευκωσία)

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σύλληψη / Σκηνοθεσία: Μάριος Κυριακού, Αθηνά Πική, Άννα Φωτιάδου

Δραματουργία: Μάριος Κυριάκου

Χορογραφία / Κίνηση: Αθηνά Πική

Video Art / Σκηνική Επιμέλεια: Άννα Φωτιάδου

Μουσική Σύνθεση: Christopher Malapitan

Κοστούμια: Φρόσω Μαύρου

The caravan

The organization „ Aeschylus Arcade» presents its artistic proposal for a mobile exhibition, as part of its cultural activities.

The general idea includes the use of a caravan as an exhibition space, which will be positioned in different locations of the capital and later it might travel outside of Nicosia. The aim is to have the thematic of each „exhibition” related directly to the location and having references to its history, architecture, tradition and also to the political moments that the location might be connected to, always expressed through an artistic point of view.

The project will be executed in collaboration with the municipality of Nicosia regarding the search for the locations, the authorisation for the use of these locations and for the promotion of the project.

The artists interested in participating in the project and have a proposal for a specific thematical “exhibition” are been called to submit them to the email address: arcade.project@cytanet.com.cy or to mail them to the address: Aeschylus Arcade, Aeschylou Street 75b, 1011 Nicosia, until the 15^th of April 2010.

The phone numbers 00357 99 686209 (Demetris Neocleous) and 00357 99 433418 (Panikos Tembriotis) are also available.

Ανακοίνωση των Δραστηριοτήτων που θα πραγματοποιηθούν στη Στοα Αισχύλου κατα τη διάρκεια του 2010

Η «Στοά Αισχύλου» είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός που ιδρύθηκε το 2007 στη Λευκωσία με στόχο το διάλογο γύρω από τη σύγχρονη εικαστική δημιουργία μέσα από τη λειτουργία πειραματικών εργαστηρίων και εκθέσεων. Στα πλαίσια του «Arcade EAP (experimental art project)» ο χώρος Τέχνης στην οδό Αισχύλου, στην εντός των τειχών πόλη της Λευκωσίας, φιλοξενεί εκθέσεις, διαλέξεις και εργαστήρια, ενώ προωθεί την έκδοση ψηφιακών και έντυπων μέσων, όλα με στόχο τη συμβολή στην εξέλιξη της καλλιτεχνικής έκφρασης με πυρήνα την Κύπρο.

Η διαφορετικότητα του Arcade E.A.P. έγκειται στην ενεργή ανάμιξη των ίδιων των καλλιτεχνών στην επιμέλεια των εκθέσεών στις οποίες πρόκειται να συμμετέχουν αλλά και στο ότι παρέχεται η ευκαιρία να λειτουργήσουν σαν επιμελητές και για διάφορες δραστηριότητες που οι ίδιοι επιθυμούν να διοργανώσουν, με απώτερο σκοπό τον εικαστικό πειραματισμό αλλά και την προώθηση της πνευματικής και πολιτιστικής δημιουργίας.

Το Arcade E.A.P. λειτουργεί σαν δίκτυο προώθησης πληροφοριών γύρω από την τέχνη και προβάλλει τους καλλιτέχνες και το έργο τους. Μελλοντικός στόχος είναι η δημιουργία residencies, δηλαδή η παροχή χώρου εργασίας αλλά και διαμονής σε ξένους καλλιτέχνες, γεγονός που αναμένεται να δώσει το έναυσμα για το άνοιγμα ενός διαύλου επικοινωνίας με σύγχρονα ρεύματα τέχνης και σύγχρονες ομάδες καλλιτεχνών από το εξωτερικό. Έχουν ήδη ολοκληρωθεί οι πιο κάτω δραστηριότητες:

“Rolling frame”

“Big other’s little other”

“Mondays at Arcade”:

Le Petit Chaperon Rouge - Eva Michalaki

Chimera (Χiμαιρα)

Corrupted city- Μαρίνα Γεωργίου - Γεωργία Σκουτάρη - Αγνή Δημητρίου

Lost - Tony Maslic (Nicosia, Belgrade, Rotterdam)

Τελετουργία- Χαράλαμπος + Βάσω Σεργίου (Λευκωσία)

Στο κόσμο του… - Μιχάλης Νικολαίδης (Düsseldorf)

Η δική μου Λήδρας - Adi Atassi (Λευκωσία)

Darkness Rising or Music for the people suffering from the sponanteous human combustion syndrome - Κωσταντίνος Ευαγγελίδης (Λευκωσία)

Για τον τρέχοντα χρόνο 2010-2011 προγραμματίζουμε τις πιο δραστηριότητες:

Stoa unravels Political Landscapes –Στη Στοά ξεδιπλώνονται Πολιτικά Τοπία/In road identities

“Artists with attitude”, ”The Beehive experiment”

Stoa unravels Political Landscapes-« Χαρτοδομική»

/Δημήτρης Νεοκλέους

Stoa unravels Political Landscapes/ Panikos Tembriotis -Mixed media and sound installation.

Pan-European Bridge 2010 /την

δραστηριότητα διοργανώνει σε συνεργασία με τη Στοά Αισχύλου ο καλλιτέχνης Tony Maslic

Stoa unravels Political Landscapes / Το Love[in] a different kefte”

Stoa unravels Political Landscapes / on the eight day’.

Residency/ Παν-ευρωπαϊκή Γέφυρα 2010

Το Arcade E.A.P. είναι ένα ευέλικτο πρόγραμμα που έχει σαν στόχο να σκιαγραφήσει τη πολυμορφία και τη διαφορετικότητα που διαπιστώνεται στον εικαστικό χάρτη. Για το λόγο αυτό, το πρόγραμμα των δραστηριοτήτων είναι ανοικτό στο να δεχθεί εμπλουτισμό από ανθρώπους των Τεχνών που ενδέχεται να εισηγηθούν κάποια ενδιαφέρουσα δραστηριότητα.

Ενδυναμώνοντας την πολυφωνία, η παραγωγή και η ποικιλομορφία στα εικαστικά δρώμενα θα εμπλουτιστεί και θα δοθούν ευκαιρίες σε περισσότερους Κύπριους καλλιτέχνες να εμπλακούν ενεργά στον εικαστικό χάρτη αλλά και σε ξένους να γνωρίσουν την σύγχρονη κυπριακή τέχνη. Ευελπιστούμε ότι η συνεργασία που θα προκαλέσουμε θα ανοίξει δρόμους για συμμετοχή Κυπρίων καλλιτεχνών σε περισσότερες διεθνείς διοργανώσεις, ενδυναμώνοντας έτσι, ίσως και εδραιώνοντας το κυπριακό στοιχείο στο χώρο της τέχνης.

Το Τροχόσπιτο

Το τροχόσπιτο

Ο οργανισμός «Στοά Αισχύλου» στα πλαίσια των καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων του παρουσιάζει την καλλιτεχνική του πρόταση για μια κινούμενη έκθεση.

Η γενικότερη ιδέα περιλαμβάνει τη χρήση ενός τροχόσπιτου σαν εκθεσιακό χώρο, το οποίο θα στήνεται σε διάφορα σημεία της πρωτεύουσας και μεταγενέστερα ίσως ταξιδέψει και εκτός Λευκωσίας. Στόχος είναι η θεματική της κάθε «έκθεσης» να σχετίζεται άμεσα και να παρουσιάζει στοιχεία από την ιστορία, αρχιτεκτονική, παράδοση του σημείου που θα στήνεται το τροχόσπιτο, καθώς και πολιτικά γεγονότα που πιθανόν να συνδέονται με αυτό αλλά πάντα εκφρασμένα μέσα από καλλιτεχνική σκοπιά .

Το project θα γίνει σε συνεργασία με τον Δήμο Λευκωσίας όσον αφορά την εξεύρεση χώρων, την παροχή αδειών για τη χρήση συγκεκριμένων σημείων αλλά και για την προώθηση του.

Καλλιτέχνες που ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν στο project και έχουν προτάσεις για συγκεκριμένη θεματική «έκθεση» καλούνται να τις υποβάλουν στη διαδικτυακή διεύθυνση arcade.project@cytanet.com.cy ή να μας ταχυδρομήσουν τις προτάσεις τους στη διεύθυνση Στοά Αισχύλου, Αισχύλου 75β ,1011,Παλιά Λευκωσία μέχρι τις 15 Απριλίου 2010.

Τα τηλέφωνα 00357 99 686209 (Δημήτρης Νεοκλέους) και 00357 99 433418 (Πανίκος Τεμπριώτης) είναι επίσης στη διάθεση σας.

Le Petit Chaperon Rouge - Eva Michalaki - 09.10.2009

evaluna.info

“The present contains nothing more than the past, and what is found in the effect was already in the cause” - Henri Bergson

Eva Michalaki’s visual practice is a personal transcription of time. Michalaki’s works can be seen as the writing of a private version of history, which does not necessarily aim for an objective description of accurate events but rather the creation of a vivid narrative based on experience and strong imagery. Following the tradition of a young girl’s diary she orchestrates total environments based on free association that depict her position in a particular instant. Michalaki’s narration of history deduced by autobiographical elements draws from the basic and universal qualities of a fairy tale rather than those of an epistemic depiction of the past.

In her previous preoccupation with travel journals she has attempted to record the present through first hand observations and a visual reading of her own experiences of dislocation. Michalaki marks her own spacetime continuum by creating a compilation of memories through the fragments of a voyage. Like a contemporary visual Pausanias, she produces books that map a certain autobiogeography composed by phrases, photographs, scraps, sketches and storylines. These hybrid artist’s books are produced in the philosophy of the collage in a manner that betray Michalaki’s fascination for the interspersion of media, typical of the Surrealist tradition, that ultimately flirts with the elimination of the medium borders. The horror vacui composition of these scrapbooks is evidence of the artist’s erratic, almost childlike, fury for creation and of the particular esthesia of time distinct only in the traveler’s haste to absorb the most in a limited duration.

In Le Petit chaperon rouge, the artist transforms her travel journal into a time travel diary. The manifestation of this travel is no longer a book, but a complete installation comprising of three chapters, each of which are experienced like flipping through the pages of one of her travel journals. In this time travel diary, Michalaki explores the fragmented memories of a childhood following the free association method seen in her travel journals. The artist’s choice of title reflects a young girl’s coming of age passage, as seen in the fairy tale. After having left home, little red ridding hood ventures into a series of ominous events that she faces alone. Before coming out of this series of events with the maturity of experience, she is first victimized as a child by the dark forces of which she had not been prepared.

The introductory section of the exhibition welcomes the viewer to enter as a guest, the privacy of the staged memoir. The gauze canopy that protects the installation, creates the sense of the blurry, dreamlike ambiance of a distant memory cut off from reality, but also hints on a traumatic character of an introverted childhood. The pendulous toys and stitched children’s clothing of the mobile skulking over the visitor’s head mirror the trauma of an action suspended midway. The seating of comfortable cushions on the floor and the open invitation to a young girl’s notebooks console the harshness of the mobile and act as a version of a child’s security blanket. The entrance to the next chapter of Le petit Chaperon rouge, is closed off to the viewer. Behind bars and in a completely dark environment, a white nightgown is hung creating the eerie effect of a haunting past that is secured in the darkest corners of memory. The final section of the exhibition acts as the replica of a home. Drawings of household objects are hanging from the wall and two diaries invite the viewer to glimpse into the rules of the host. The delicate materials of the artist’s handmade bookbinding and the intimacy of the thoughts scribbled in the diaries, seem to silently demand the viewer’s caution and care similar to what is expected by a friend invited to the artist’s home.

The naif morale of the fairy tale, the ghostly image of a flowing white nightgown, the unsystematic sequence of drawings on tracing paper notebooks pose as hazy remnants of a past joined only by the artist’s stream of consciousness. The exhibition reads less as a tribute to the loss of childhood and more as a testament to it after having achieved a level of maturity in recording time through the consciousness of personal experience.

By Evita Tsokanta

"Το παρόν δεν περιέχει τίποτε περισσότερο από το παρελθόν και ό,τι υπάρχει στο αιτιατό ήταν ήδη στην αιτία" - Henry Bergson

Η εικαστική πρακτική της Εύας Μιχαλάκη είναι μια προσωπική μεταγραφή του χρόνου, αποδελτιώσεις μιας μύχιας εκδοχής της ιστορίας. Τα έργα της δεν στοχεύουν σε μια αντικειμενική και ακριβή περιγραφή των γεγονότων αλλά στη σύνθεση μιας γλαφυρής αφήγησης που βασίζεται στην εμπειρία και τη δυνατή εικονογραφία. Αντλεί έτσι στοιχεία από την παράδοση του κοριτσίστικου ημερολογίου, για να ενορχηστρώσει καθολικά, συνειρμικά περιβάλλοντα τα οποία μοιάζουν να εντοπίζουν κάθε φορά τη θέση της σε μια δεδομένη στιγμή. Ο τρόπος με τον οποίον η Μιχαλάκη αφηγείται την ιστορία συγκροτείται από αυτοβιογραφικά στοιχεία· οφείλει περισσότερα στις βασικές και καθολικές ιδιότητες των παραμυθιών παρά στις επιστημονικές απεικονίσεις του παρελθόντος.

Όπως και στα ταξιδιωτικά ημερολόγια, με τα οποία έχει ασχοληθεί στο παρελθόν, η Μιχαλάκη επιχειρεί να καταγράψει το παρόν μέσα από πρωτογενείς παρατηρήσεις και μια εικαστική ανάγνωση των μετακινήσεών της. Χαράσσει έτσι ένα δικό της χωροχρονικό συνεχές, ανθολογώντας αναμνήσεις, συλλέγοντας ταξιδιωτικά αποσπάσματα. Σαν ένας σύγχρονος εικαστικός Παυσανίας, δημιουργεί βιβλία τα οποία λειτουργούν σαν χαρτογραφήσεις μιας αυτοβιογεωγραφίας αποτελούμενης από φράσεις, φωτογραφίες, αποκόμματα, σχέδια και σενάρια. Τα υβριδικά artist book της Μιχαλάκη οφείλουν πολλά στη φιλοσοφία του κολάζ και προδίδουν τη γοητεία που της ασκεί η – τόσο χαρακτηριστική στους Σουρεαλιστές- εναλλαγή των μέσων η οποία εντέλει ισοδυναμεί με κατάλυση των ορίων ανάμεσα στα μέσα. Η σύνθεση των σημειωματαρίων της διακρίνεται από horror vacui το οποίο καταδεικνύει μια ακατάστατη, σχεδόν παιδική δημιουργική ορμή και την ιδιαίτερη εκείνη, βιαστική αίσθηση του χρόνου που χαρακτηρίζει τον ταξιδιώτη που ρουφάει όσο γίνεται περισσότερα σε όσο γίνεται συντομότερο χρόνο.

Στην έκθεση Le Petit Chaperon Rouge, η καλλιτέχνης μεταλλάσσει τα ταξιδιωτικά της ημερολόγια στο χώρο σε ένα ημερολόγιο ταξιδιού στο χρόνο. Η έκφραση του ταξιδιού αυτού δεν είναι πια ένα βιβλίο αλλά μια πλήρης εγκατάσταση που απαρτίζεται από τρία κεφάλαια και καλεί το θεατή να περιηγηθεί μέσα της σαν να φυλλομεττρά ένα βιβλίο. Σε αυτό το ημερολόγιο χρονικού ταξιδιού, η Μιχαλάκη διερευνά τις θραυσματικές αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας, ακολουθώντας και πάλι τη μέθοδο των ελεύθερων συνειρμών που συναντάμε και στα ταξιδιωτικά της ημερολόγια. Η επιλογή του τίτλου αντανακλά το πέρασμα ενός κοριτσιού στην ενήλικη ζωή, όπως φαίνεται και στο παραμύθι. Η Κοκκινοσκουφίτσα φεύγει από το σπίτι της και ζει μια σειρά από απειλητικά επεισόδια τα οποία αντιμετωπίζει μόνη της. Πριν βγει από αυτήν την ακολουθία γεγονότων με την ωριμότητα της εμπειρίας, θυματοποιείται ως παιδί ακόμη από τις σκοτεινές δυνάμεις για τις οποίες δεν είναι προετοιμασμένη.

Το εισαγωγικό τμήμα της έκθεσης καλωσορίζει τον θεατή ως επισκέπτη στα ενδότερα μιας σκηνοθετημένης ανάμνησης. Η κουνουπιέρα από γάζα που προφυλάσει την εγκατάσταση, δημιουργεί το αίσθημα της θολής, ονειρικής ατμόσφαιρας μιας μακρινής ανάνμνησης που είναι αποκομμένη από την πραγματικότητα, αλλά ταυτόχρονα υπαινίσσεται το τραυματικό χαρακτήρα μιας εσωστρεφούς παιδικότητας. Τα αιωρούμενα παιχνίδια και ραμμένα παιδικά ρούχα που παραμονεύουν πάνω από το κεφάλι του επισκέπτη καθρεφτίζουν τα τραύμα μιας πράξης που αναστέλλεται στα μισά. Τα καθίσματα από μαξιλάρια στο πάτωμα και η σιωπηλή, ανοιχτή πρόσκληση στα σημειωματάρια ενός κοριτσιού συμβιβάζουν τη σκληρότητα του mobile και δρουν σαν μια άλλη εκδοχή της παιδικής κουβέρτας που προσφέρει ασφάλεια. Η είσοδος στο επόμενο κεφάλαιο του Le petit Chaperon rouge, είναι κλεισμένη για το θεατή. Πίσω από σιδεριές και σε ένα εντελώς σκοτεινό περιβάλλον, κρέμεται ένα λευκό νυχτικό που δημιουργεί την απόκοσμη εντύπωση ενος παρελθόντος που σε στοιχειώνει αλλά παραμένει ασφαλισμένο στις πιο σκοτεινές γωνιές της μνήμης. Το τελευταίο κομμάτι της έκθεσης λειτουργεί σαν μια ρέπλικα σπιτιού. Σχέδια από αντικείμενα του σπιτιού κρέμονται από τους τοίχους και δυο ημερολόγια προσκαλούν το θεατή να κρυφοκοιτάξει τους κανόνες του οικοδεσπότη. Όπως και οι απατήσεις που έχει ο καλεσμένος στο σπίτι του καλλιτέχνη, έτσι και τα ευαίσθητα υλικά της χειροποίητης βιβλιοδεσίας και η οικειότητα των σκέψεων που έχουν καταγραφεί στα ημερολόγια, δείχνουν να απαιτούν σιωπηλά την προσοχή και φροντίδα του θεατή.

Το ναϊφ φρόνημα του παραμυθιού, η εξαϋλωμένη εικόνα του λευκού νυχτικού που κυματίζει, η μη-συστηματική ακολουθία των σχεδίων στα μπλοκ ιχνογραφίας από ριζόχαρτο ποζάρουν σα συγκεχυμένα απομεινάρια ενός παρελθόντος που συνδέονται μόνο από τη ροή της συνείδησης του καλλιτέχνη. Η ανάγνωση της έκθεσης είναι λιγότερο ένας φόρος τιμής στην απώλεια της παιδικότητας και περισσότερο μια διαθήκη σε αυτή, όταν πια η καλλιτέχνης έχει επιτύχει ένα επίπεδο ωρίμανσης στη καταγραφή του χρόνου μέσα από τη συνείδηση της προσωπικής εμπειρίας.

Εβίτα Τσοκάντα