Saturday, July 31, 2010

Ένας χώρος σε 300 κομμάτια [a space in 300 pieces]-Lea Petrou




image

ένας χώρος σε 300 κομμάτια [a space in 300 pieces]

Ένα χωνάκι παγωτό με 2 μπάλες γεύση λεμόνι προσφέρεται στους επισκέπτες. H κάθε μπάλα προέρχεται και μοιραία αντιπροσωπεύει τη μια απ’ τις δυο πλευρές του νησιού. Το κάθε χωνάκι είναι τοποθετημένο σε ένα από τα ειδικά σχεδιασμένα και αριθμημένα, χάρτινα περιτυλίγματα, χρωματισμένα το κάθε ένα με διαφορετικές αποχρώσεις του κίτρινου.

Οι επισκέπτες καλούνται να συνδυάσουν το τσαλακωμένο και πιθανά λεκιασμένο από παγωτό περιτύλιγμά τους σε ένα ομαδικό και ανθρωπίνων διαστάσεων πάζλ 300 κομματιών.

Η σύνθεση αυτή που βρίσκεται σε μια διαρκή εξέλιξη κατά τη διάρκεια της έκθεσης, αντιπροσωπεύει διαφορετικές χρωματικές αναγνώσεις, ενώ η κίνηση των επισκεπτών στο χώρο, καθώς καλούνται να βρούν σε ποιό σημείο του δαπέδου τοποθετείται το συγκεκριμένο τετράγωνο που τους έτυχε, θυμίζει χορογραφία.

Η ολοκλήρωση του επί-δαπέδιου σχεδίου βρίσκεται σε πλήρη εξάρτηση από την επισκεψιμότητα του χώρου και τη διάθεση των επισκεπτών για διάδραση.

Η τελική εικόνα απεικονίζει ένα γεωγραφικό χώρο ο οποίος όμως εξελίσσεται σταδιακά μέσα σε έναν άλλο, αρχιτεκτονικό χώρο.

Η σχέση της Λίας Πέτρου με τη διάδραση είναι γνώριμη από προηγούμενα έργα της, όπου έχει προσκαλέσει τους επισκέπτες να συμμετέχουν είτε στην παραγωγή ή και στην παρουσίαση των έργων της, ώστε να γίνουν οι ίδιοι συμμέτοχοι στη δημιουργική της πράξη.

Το εικαστικό της έργο αποτελεί μια προσπάθεια προσέγγισης διαφορετικών τρόπων ανάγνωσης και αντιμετώπισης της πραγματικότητας. Η μετάφραση, οι μετατροπές, οι κώδικες και τα μετρικά συστήματα είναι έννοιες που την απασχολούν και προκύπτουν στην πρακτική της με διαφορετικούς τρόπους. Πιο συγκεκριμένα ασχολείται με ερμηνείες και λειτουργίες που προσδιορίζονται γεωγραφικά, όπως η αντίληψη που έχουμε σχετικά με το χρόνο, την κίνηση, και την ομιλία.

Με αυτούς και πολλούς άλλους τρόπους, το έργο της αποκτά έναν ανθρωπόμορφο χαρακτήρα ώστε το ακροατήριο να γίνεται το πλαίσιο αλλά και το περιεχόμενο της δουλειάς της.

Η Λία Πέτρου ζεί και εργάζεται στην Αθήνα. Σπούδασε στο Chelsea College of Art and Design, στο Central St. Martins College of Art ενώ το 2002 ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό της στον τομέα της Γλυπτικής του Royal College of Art του Λονδίνου. Έχει συμμετάσχει ως artist-in-residence στο ερευνητικό πρόγραμμα του Κέντρου Σύγχρονης Τέχνης CCA Kitakyushu της Ιαπωνίας και στη Cite International Des Arts του Παρισιού. Έχει λάβει το 2ο βραβείο του Ιδρύματος Γιάννη & Ζωής Σπυροπούλου (2008), υποτροφίες από το Ίδρυμα Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης το RCA το Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης CCA Kitakyushu και τον οργανισμό ACAVA του Λονδίνου και έχει συμμετέχει σε εκθέσεις στην ελλάδα και το εξωτερικό.

Για περισσότερες πληροφορίες ακολουθήστε το σύνδεσμο: http://www.leapetrou.info/

Διαρρηγμένες ταυτότητες // InRoad identities






Διαρρηγμένες ταυτότητες // InRoad identities
Christa Antoniou

Διαρρηγμένες ταυτότητες // InRoad identities

« Η Ιστορία που σημαδεύτηκε με την παραπλάνηση.

Εγώ.

Όλοι οι εγώ.

Ιστορία με κεφαλαίο

Οι ιστορίες με μικρό. Οι μικροκοσμικές μας ιστορίες.

Η δική σου η ιστορία. Η δική μου.

Και η μεγάλη ιστορία.

Αναρωτιέμαι αν ο άνθρωπος είναι κατασκευασμένος να καταλαβαίνει μόνο ότι του συμβαίνει.

Άφθονες οι απαντήσεις. μονόπλευρες, ξερές, στεγνές και εντελώς αδιάβροχες στο χειροπιαστό σήμερα.

Απαντήσεις του χθές στα ερωτηματικά του σήμερα.

Ο Άλλος ;

Μα εγώ είμαι ο Άλλος.

Για κάθε άλλο υπάρχει πάντα κάπου ένα Εγώ.

Είμαστε λοιπόν καταδικασμένοι να ζούμε μόνοι;

Αυτό είναι που πρέπει να καταλάβω;

Εγώ μέσα σ ένα δήθεν ομοιογενές συγκρότημα ανθρώπων προσπαθώ να καταλάβω τι σημαίνει ταυτότητα. Βγαίνω έξω από την ιδεολογία του ανταγωνισμού. Δεν θέλω κάποιον Άλλο για να αγωνίζομαι. Μπορώ και θέλω ν’ αγωνίζομαι, αλλά όχι έναντια στον Άλλο. Μαζί με τον Άλλο. Ο Άλλος είμαι Εγώ. Πλάθομαι, αλλάζω το πλήθος των ταυτοτήτων που συμβιώνουν μέσα μου.

Ταυτότητα. Άπιαστη, συνεχώς μεταβαλλόμενη και εντελώς υποκειμενική ».

Διαρρηγμένες ταυτότητες είναι μία πολιτική περφόρμανς που αποτελείται από πεντακόσια κιλά κόκκινο χώμα και μία προσωπική αφήγηση από την καλλιτέχνη. Ο θεατής προσκαλείται να καθήσει γύρω από το τοποθετημένο σε σχήμα βουνού χώμα και να ακούσει.

Η αφήγηση είναι πλασμένη – όπως και η αντίληψη της ιστορίας – μέσα από το προσωπικό, το ιδιωτικό, και το δημόσιο κοινωνικό χώρο. Πρόκειται για την προσωπική μου αντίληψη για το τι σημαίνει να είναι κάποιος Κύπριος, γυναίκα ή απλώς Άλλος επηρεασμένη από την μοντέρνα Κυπριακή ιστορία και τις μετέπειτα επιδράσεις της στο σημέρινο τρόπο ζωής των νησιωτών. Το κυρίαρχο θέμα της αφήγησης είναι η πολύπλοκη και η αδέξια σχέση με τον ´Αλλο όπως και η άπιαστη, υβριδιακή φύση της ταυτότητας.

Το κόκκινο χώμα, τοποθετημένο σαν βουνό. αντιπροσωπεύει τον κύκλο της κοινής ανθρώπινης εμπειρίας, τη ζωή και το θάνατο· είναι ένα αφιέρωμα στη τέχνη μέσα από την πιο αρχέγονη και απόλυτη έκφραση της δημιουργίας.

Η γη αυτή αντιπροσωπεύει τη κυπριακή γη, που προκαλεί θλίψη, είναι προς πώληση, διεκδικείται αλλά επιπλέον έχει πολλές δυνατότητες. Δοκιμάζω να προκαλέσω το θεατή μέσα απο το συναίσθημα του μη οικίου αλλά και μέσα από ένα συναίσθημα δυσφορίας να αναθεωρήσει το χρώμα, το φώς και τον ρυθμό των μοντέρνων καιρών. Αρκετές φορές οι ανθρώποι παραδίδονται απελπισμένα στους άλλους για να μην σκέφτονται, να μην ξέρουν, να μην ρωτούν αλλά να δραπετεύουν. Αλλά μόνο από τον ίδιο τους τον εαυτό δραπετεύουν καλύτερα. Καί μένουν με ακόμα μεγαλύτερο κενό και δυνατότερο το συναίσθημα της απώλειας.

Επιθυμώ κι άλλο χώρο κι άλλο χρόνο αλλά δεν ξέρω τι να τα κάνω πλέον.

Το αφηγηματικό μέρος των Διαρρηγμένων ταυτοτήτων αρχίζει στα γαλλικά με ένα απόσπασμα από το μυθιστόρημα της Μαργκερίτ Ντουράς και την ομώνυμη ταινία του Αλάν Ρενέ Χιροσίμα αγάπη μου.

Ο διάλογος ανάμεσα στους δύο πρωταγωνιστές, των οποίων ο έρωτας φαίνεται αδύνατος, μιλάει για τον πόλεμο, την λήθη και την αγάπη. Μια ηχώ με το απελπισμένο σλόγκαν «Δεν ξεχνώ». που καταχρηστικά χρησιμοποιήθηκε από τους ελληνόφωνους Κύπριους. Διαρρηγμένες ταυτότητες είναι μια πρόσκληση να αναθεωρήσουμε την δεοντολογική πραγματεία του τι νομίζουμε ότι ξέρουμε. Φράσεις που έχουν χάσει το νοημάτους και έμειναν σαν αιωρούμενα φαντάσματα από το παρελθόν πάνω από την κοινή συνείδηση. Το τραύμα του θανάτου έχει αφεθεί ανοιχτό και αρνιούμαστε να το κοιτάξουμε. Χωρίς ερώτηση δεν θα πάρουμε καμιά απάντηση.

InRoad identities is a performance based on a visual installation of five hundred kilos of red earth and a personal narrative read by the artist. The spectator is invited to take a seat around and facing the mountain-like red earth while listening.

The narrative is constructed - as the perception of history- through the private and the public. It is about my personal feeling and perception of what it means to be Cypriot, woman or simply the Other while strongly inspired, as every single Cypriot is, from the modern Cypriot history and its possible subsequent influences on the present lifestyle of the islanders. The narrative’s key idea is the complex, awkward relationship to the Other, and the elusive, hybrid form of the complex notion of identity.

The red-earth-mountain is representing the cycle of our common human experience, life and death while it stands for tribute to art representing its most primitive and absolute expression of creation.

It is made from Cypriot land, a disputed land… land of sorrow, land to be sold and still, a land full of potential. I try to incite the spectator through the feeling of the not-familiar but also through a feeling of irritation to take a minute to question the colour, light and rhythm of our modern times. Very often people are desperately surrendering themselves to others in order not to think, not to know, not to question but to escape. But one is escaping the most from his-own or her-own self. And one is left with even greater emptiness and stronger feeling of loss.

I desire more space and time but I do not know what to do with them any more.

The narrative part of Inroad Identities starts in French with an extract from Marguerite Duras’s novel and Alain Renais’s film Hiroshima mon Amour. The dialogue between the two main characters, whose love affair seems impossible, is about war, memory and love. An echo to the hopeless slogan abusively used by Greek-speaking Cypriots “Don’t forget”. InRoad Identities is an invitation to question the normative discourse of what we think we know. Phrases that have lost their meaning and are left as suspended phantoms from the past above our common consciousness. The trauma of war has been left open and we refuse to question it. Without question we are never going to get an answer.